|
www.kleczanow.pl |
|
Internetowy
serwis Kleczanowa |
|
|
|
Kleczanów
należy do najstarszych wsi regionu sandomierskiego. Wykopaliska
archeologiczne prowadzone tu przez Andrzeja Buko, Józefa Ścibiora
i Marka Florka przesuwają początki Kleczanowa do IX w. Możemy więc
stwierdzić, że wieś ta ma już przeszło 1100 lat. Trzeba dodać, że człowiek
mieszkał tu już dużo wcześniej, w epoce neolitu, czyli epoce młodszego
kamienia - około 4-4,5 tysiąca lat temu. W 1985r. przypadkowo odkryto w
zagrodzie Adama Kowalczyka grób starszej fazy kultury ceramiki sznurowej -
czyli z czasów, kiedy człowiek tu mieszkający m.in. odciskał sznurem na
glinianych naczyniach ozdobny wzorek. Od
1989r. Instytut Archeologii i Etnologii Polskiej Akademii Nauk prowadził
badania na placu kościelnym. Szukano pierwotnego kościoła. Jego szczątków
nie znaleziono - trafiono za to na ślady cmentarza przykościelnego sprzed
800 lat oraz na resztki osady sprzed 1100 lat. Z tego też samego okresu
pochodzą wg archeologów kurhany znajdujące się (w liczbie 37) w pobliskim
lesie kleczanowskim, które dla pierwszych mieszkańców
tej miejscowości pełniły rolę cmentarzy. Zmarłych palono wówczas na stosie,
a ich prochy chroniono w glinianym naczyniu, które stawiano na szczycie
usypanego kopca. Nie wiadomo jednak, czy wtedy, gdy cmentarz ten był czynny,
rósł wokół las, czy też było tam pole. Mamy
więc w Kleczanowie udokumentowaną przedchrześcijańską osadę z IX w. Nie
wiemy natomiast co się później działo w tej okolicy. Nie potwierdzone
dokumentami i badaniami informacje mówią, że Kleczanów miał pierwszy kościół
już w X wieku, a założyciel wsi, legendarny Klik, miał ponoć przyjąć chrzest
już w roku 884 - czyżby od południowych sąsiadów? W każdy razie Kleczanów do
najazdów tatarskich w poł. XIII w. był liczącą się
wioską. Lokalna tradycja z uporem twierdzi, że miał status nawet miasta -
hipoteza atrakcyjna, ale trudna do udowodnienia. Pomyślny rozwój Kleczanowa
przerwał w grudniu 124r. najazd tatarski - wieś została doszczętnie
zniszczona, a ludność wymordowana. Po tym tragicznym wydarzeniu parafia
przestała istnieć. Ponowny napad tatarski przeżył Kleczanów w 1287r. Po 14
latach wieś odbudowana została przez księcia Bolesława. Powstał nowy
kościół, ale parafię tworzyła tylko jedna wieś - Kleczanów. Wioska stała się
własnością klasztoru Norbertanek w Krzyżanowicach (a później w Busku) i była
w ich posiadaniu do 1819 r., kiedy to zakonnice utraciły dobra kleczanowskie. W 1864 r. wieś dostała się w ręce
Chruszczewa, rosyjskiego administratora, który otrzymał dobra w tej okolicy
za tłumienie postania styczniowego. W 1919 r. kleczanowski
folwark został rozparcelowany. Nim się to stało, przez wieś przetoczył się
front I wojny światowej. W okresie międzywojennym Kleczanów był typową
wioską rolniczą o specjalizacji zbożowo - hodowlanej z niewielkim,
kilkuhektarowymi gospodarstwami. W 1932r. powstała drużyna Ochotniczej
Straży Pożarnej, a do użytku oddany został budynek szkoły - kleczanowskie tradycje oświatowe początkami sięgają
jednak już połowy XIX w., kiedy to przy kościele funkcjonowała szkółka
parafialna. W 1917 r. powstała dwuoddziałowa szkoła, która mieściła się w
prywatnym domu. Nowoczesnej szkoły z prawdziwego zdarzenia Kleczanów dorobił
się w 1964 r. Po
raz drugi w swych dziejach (od czasów tatarskich najazdów) dramatyczny okres
Kleczanów przeżył w czasie działań frontowych 1944/45.W wyniku ostrzału
zginęło wtedy kilkunastu mieszkańców wsi - wielu zostało rannych, a niemal
cala zabudowa uległa zniszczeniu. Po
wojnie mieszkańcy przez kilka lat odbudowywali swoje gospodarstwa, wciąż
równolegle prowadząc typową produkcję rolno-hodowlaną. Okres prosperity
zaczął się w czasie, kiedy w okres owocowania zaczęły wchodzić nowoczesne
sady prowadzone zgodnie z regułami sztuki ogrodniczej. Do pionierów
sadownictwa w Kleczanowie należy rodzina Kawalców. Rozwój spółdzielczości
ogrodniczej w Sandomierskiem był impulsem do zakładania produkcyjnych sadów.
Dochody uzyskiwane ze sprzedaży jabłek, gruszek, śliwek, moreli szybko
przekonały rolników, że sadownictwo może być intratną gałęzią produkcyjną w
rolnictwie. Opracował Józef Myjak |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|